|
NUUSKOMMENTAAR
- 2 September 2010
Sosialistiese ideologie teenoor nasionalisme
Uit die opskrif sou maklik afgelei kon word hierdie kommentaar handel oor Suid-Afrika. Dit is egter België wat aan die bod kom. Daar is ‘n paar parallelle. Ook hier word Afrikanerkiesers voor die keuse gestel om óf ideologies, soos vir sosialistiese of liberale denkrigtings te stem, óf hul stemme staatkundig uit te druk, terwyl ‘n groep Afrikaners hulleself 'n derde opsie toegeëien het, naamlik om heeltemal buite stemming te bly. In die proses word kragte verdeel, en is dit besonder moeilik om byvoorbeeld volksgerigte nasionalisme binne die politieke stelsel uit te druk.
België sukkel steeds om ‘n regering te vorm, lank nadat die Belge verkiesing gehou het. Die party wat die grootste vordering gemaak het, die N-VA, is ‘n Vlaamse party wat hom vir die onafhanklikheid van België beywer. Die Vlaminge maak bykans 60 persent van die bevolking uit, en met ander partye, soos die Vlaamse Belang, wat ook onafhanklikheid nastreef, is dit op die oog af moeilik om te verstaan waarom dit so moeilik is om ‘n regering te vorm.
Die werklikheid is dat die verskillende partye en hul belange in Vlaandere mekaar goed opdreun, en dat die sosialiste in die armer Franssprekende Wallonië oorheers. Die leier van die Franstalige sosialiste, Elio di Rupo, is gevolglik deur die monarg aangewys om ‘n regering saam te stel.
Dit is geen eenvoudige taak nie. Vir die Franstaliges is baie op die spel vir die behoud van die eenheid van België. Wallonië word jaarliks met enorme bedrae belastinggeld uit Vlaandere gesubsidieer om op ‘n gelyke ekonomiese vlak met die noorde te kom. Dit is egter komplekser, met talle Franstaliges wat hulle veral in die omgewing van Brussels in Vlaamse gebied vestig, maar dit ondenkbaar vind om te vervlaams soos wat in werklikheid vereis word. Hierdie verset lei daartoe dat daar groeiende Franstalige kolle in Vlaandere ontwikkel. Word Vlaandere onafhanklik, is dit bykans ‘n uitgemaakte saak dat hierdie mense sal moet vervlaams of trek.
Die harde werklikheid is dat die Franstaliges – ‘n minderheid – die kunsmatig-saamgestelde land gyselaar kan hou deur meer gekonsolideerd te stem, al is dit ook vir ‘n party wat op die oog af op sosialisme, eerder as staatkundige modelle, gefokus is.
Di Rupo waarsku nou dat België op politieke chaos afstuur. Bart de Wever, leier van die N-VA, sê uit die toegewings wat Di Rupo tot dusver gemaak het, is daar geen sekerheid dat Vlaandere en Wallonië onder die nuwe regering nog selfstandiger gaan word nie.
Die verskille is duidelik. De Wever meen België stuur op ‘n mislukte staat af as die land nie verander en Vlaandere en Wallonië meer selfstandigheid verwerf nie, terwyl Di Rupo se fokus is om België vir die 21ste eeu te bou.
Die Afrikaner kan heelwat leer uit die lot van hul Dietse genote. Daar is ‘n prys om op die staatkundige vlak te betaal vir die luukse om stemkrag op ideologiese verskille te verdeel voor die staatkundige kwessie opgelos is. En die posisie in Suid-Afrika is oneindig komplekser en moeiliker as in België. As die minderheid Walloniërs die meerderheid Vlaminge so in ‘n staatkundige beergreep kan beet hê, spreek dit vanself hoe moeilik die Boere-Afrikaner sy strewes kan vervul. Veral solank die volk hom die luukse van onderlinge ideologiese koppestamp veroorloof.
Stuur hierdie kommentaar aan 'n vriend
|
|
Vorige Nuuskommentare
Vorige Nuuskommentare in MSWord-formaat
(Klik om af te laai)
|
